Selecteer een pagina

#6 De overkant

Het is half 1 ‘s nachts en onze licht beladen ferry komt aan op Skutvik, de overkant van de Lofoten dus het vasteland van Noorwegen. Ondanks de kou, meer donkerte en hier en daar een spat, toch een bijzonder warm welkom want na vijf minuten de eerste eland. Groots en wild maar dan vooral van uiterlijk want het dier staarde kalm terug. Ondanks het lange oogcontact helaas geen beelden, het was immers één uur ‘s nachts en niet per se een moment om een camera bij de hand te hebben.   

De eerste dagen vasteland van Noorwegen brachten ons best wat regen maar daarom ook paddestoelen en supermarkten. Deze laatste zijn namelijk droog en warm; winkelen op zichzelf is ook niet heel vervelend. In de categorie supermarkten biedt Noorwegen ons Rema 1000, Obs, Xtra, Coop, Spar, Kiwi en Joker. De eerste vier supermarkten doen aan als hypermarchés zoals we die uit Frankrijk en Italië kennen; de laatste drie zijn meer de kleine wijksupermarkten met hier en daar mooie aanbiedingen. Kiwi klinkt gezond en Joker als een mogelijke winnaar en dus veelbelovend maar Rema 1000 is tot nog toe door ons meest bezocht en daarom (in ieder geval Léons) favoriet. 

Noren houden van winkelen en gezelligheid, meer dan Zweden lijken te doen. De ietwat hogere prijzen houden mensen niet thuis; veel, met name koffietenten, zijn knus ingericht en goed bezocht, dorpen en steden leven. De koffietenten worden gevoed door lokale koffiebranderijen, hierbij eet men zoetigheid of brood. Het is opvallend dat Noorwegen bijzonder goed is uitgerust in vers brood, zeker in vergelijking met Zweden waar hoofdzakelijk slechts, voorverpakt, weliswaar best goed, gebakken deeg te vinden leek. Van goed voorverpakt burgerbrood kunnen overigens meer dan oké burgers worden geknutseld. Er is al gerecreëerd met onder andere ingelegde coleslaw, ei en bacon als versiering op de tartaar. Waar we eerder in de Zweedse bergen tartaar van rendier op de burger proefden, hebben we het in Noorwegen gelaten bij het proeven van deze en het bezoeken van Bølarein, een plek waar lang, lang geleden door mensen werd gejaagd en stenen werden betekend. Op deze plek vonden we onder andere carvings van 6000 jaar oud in de vorm van rendieren, vissen en skiërs (ja, zelfs toen). Vermoedelijk zette men deze carvings om volgende generaties aan te geven wat in deze omgeving te jagen (rendier en vis) viel en hoe je je hierbij kon voortbewegen (skiënd). De rendiersteen bevredigde onze rendierhunkering voldoende dus hebben we ons voorgebakken burgerbrood belegd met tartaar van rund en kabeljauw. 
Net als Zweden, lijkt ook het vasteland van Noorwegen in beslag genomen door de Thaise keuken: elke stad of dorp kent wel zijn Thaise afhaaldepotje. Wij kregen in Trondheim lekkere Thaise loempia’s for free dus hoefden in deze sferen niet verder te experimenteren in onze eigen keuken. Wel maakten we zo nu en dan een uitstap naar de Hawaïaanse Poke bowl, gewoon omdat de zachte Noorse zalm (fjord trout / ørret) zich hier uitstekend voor leent. Zalm die we overigens niet zelf vingen (wel probeerden) aan de Namsen rivier nabij Grong. Ze zaten er overigens wel: groot, in grote getale en fit, want wat sprongen ze hoog. Wij van blijdschap omdat we er ééntje aan de haak sloegen (nog) niet.

Verder is het noorden en midden van het vasteland bezeten met paddestoelen, bosaardbeien en ook tyttebär (mountain cranberry’s), een nieuwe bes die we inmiddels weten te vinden (ergens op hoogte in de buurt van stenen). De gevonden slachtoffers hebben nog geen bestemming dus suggesties kunnen we gebruiken. Evenals suggesties voor de appelen en peren die we verder naar onderen in Noorwegen, in de streek van het Hardangerfjord, in grote getale vonden. In de boom, aan de boom, naast de boom, onder de boom, maar niet op garagedaken. Van de hak op de tak: chanterellen vonden we al op twee (regenachtige) plekken, Lofoten en noord-vasteland-middle-of-nowhere-nabij-mo-i-rana, en hebben we al weten te verwerken in spaghetti en op bruchetta’s. Met succes, want ze smaakten en, ook niet onbelangrijk, we leven nog.

Als dessert volgend op maaltijden van chanterellen, vruchten, wezens (al dan niet uit supermarkten) snijden we graag letterlijk, en hier ook: het onderwerp, vis aan. Mosselen plukten we tweemaal (Kalvøya beach plus Bjerkvik) en vissen vangen we steeds minder maar laten we graag zwemmen in internationaal getinte maaltijden. Van paella, pizza, stamppot, shakshuka, linzenstoof tot wok; van hier tot aan Tokyo, je kan het zo gek niet bedenken. Het neusje van de zalm blijft toch echt het genieten, van bereiding en het resultaat. We hebben de smaak te pakken maar jullie nu, wat betreft dit onderwerp, vast wel uitgegeten. Bij interesse (let you hear) volgen de recepten later. Hier ergens. Online.

Verder bood het vasteland van Noorwegen ons (culinaire, hoe kan het ook) steden als Trondheim en Bergen. Beide kleurrijk en met charisma, Trondheim gemoedelijker dan Bergen; Bergen meer muzikaal dan Trondheim. We vingen zon in So(g)ndal evenals een glimp van een oude Nederlandse bekende maar inmiddels Noorse local, Felix. Op advies van deze de top van de Molden (1118 meter) beklommen met uitzicht over het Sognefjord, één van de grotere fjorden van Noorwegen. Gaaf 360-panorama, weids. De bergen zijn hier anders dan in de Lofoten en Alpen maar evenarend mooi. Meer uitgestrekt met hier en daar toppen besneeuwd, zoals we op de Sognefjellet route, de bergpas leidend naar het Sognefjord, in maximale mate ervoeren. Dit gebied beschikt over meerdere gletsjers. Wij bezochten een aftakking (Nigardsbreen) van de grootste gletsjer (Jostedalsbreeen) van het Europese continent. Uitzonderlijk hoe dichtbij we deze van voren konden bekijken; de kleur blauw was irrealistisch helder, smurfachtig bijna. Welkom in Smørfenland, paddestoelen en brilsmurfen (vanwege mode of ontstoken ogen) maken het af. 

In tegenstelling tot de Sognefjellet, showde de Saltfjellet (ook een bergpas eerder op de route ter hoogte van de poolcirkel) ons maanlandschap. Vlakke horizon dus weidse vergezichten, zelfs met regen. Toch die spacende omgeving die Skutvik (Sputnik whatever) ons eerder al deed suggereren. Ondanks ludieke en vermakende aspecten van space en smørfen is het tijd om terug af te zakken: de oude vertrouwde en ook nieuw leven ingeblazen Kaatsheuvel trekt voor een tussenstop.

Al het goeds en tot snel,

 

Léon en Anouk.