Selecteer een pagina

#5 Rondom Lofoten

 

Dobberende boot, kleine vuurtoren, zee, schuimkop, bergen, zien we als we naar buiten kijken. Inmiddels zitten we in Noorwegen, op de Lofoten, een bestemming met enige faam onder natuurliefhebbers. Op de kaart zijn de Lofoten te herkennen als eilandenflank op links, ergens op driekwart hoogte van Noorwegen. Nog altijd boven de poolcirkel dus.  

De vorige keer liep ons verhaal ten einde bij een national park van Zweden (Stora Sjöfallet) en de stad Kiruna welke op vergelijkbare hoogte als de Lofoten gesitueerd zijn maar dan in Zweden. In de afgelopen week hebben we dus in de breedte gereisd, van rechts naar links, en zijn we de grens van Zweden naar Noorwegen gepasseerd. Voor ons doen weinig meters gemaakt, weinig meters met de bus dan.

In het laatste restje Zweden hebben we nogmaals genoten van de bergen door aan te meren in Nikkaluokta. Het bergdorp Nikkaluokta betreft een Samidorp van waaruit vele hikes mogelijk zijn, onder andere de hike naar de hoogste top van Zweden, de Kebnekaise op 2111 meter. We hebben een deel van deze mooie route gelopen, om ons te verwennen met enerzijds de mooie vergezichten, anderzijds ook (stiekem) de rendierburger van Lap Danalds. Over beide aspecten kunnen we kort zijn: ze mogen er wezen. Meer dan. 

Om ons de cultuur over rendieren (en hun ‘volgelingen’, de Sami’s) nog wat beter te onderleggen hebben we ergens nabij de stad Kiruna nog een Sami-kamp en kerk bezocht. Interessant en mooi om te zien, dit bezoek maakt het beeld over hoe Sami’s leven weer meer compleet. Het zijn ook gewoon mensen van vlees en bloed alleen leeft dit volk nog een stuk ‘natuurlijker’ dan menigeen in de Westerse wereld. Ze volgen rendieren en trekken dus van plek naar plek, overnachten in een opgezette wigwam, natuurlijke bunker of soms een klein huisje. Ze versieren hun gestalte veelal met vellen van en eten voor hun trek vast wel eens het vlees van rendieren. Misschien in de vorm van een rendierburger, zoals ook wij deze proefden, waarschijnlijker nog als afwisseling op vers gevangen vis.

Zweden hebben we afgesloten met een canyon (ja ook hier!) en het einde van Kungsleden trail bij Abisko. De Kungsleden trail zijn we meerdere keren gepasseerd en betreft een uitermate lange, antieke en ongetwijfeld, schitterende hike route die door veel Zweden wordt bewandeld en die deze de nodige blaren oplegt (zoals we zagen). De hike is befaamd bij veel Zweden zelf, dat hebben we wel gemerkt; het moet het dus echt wel de moeite waard zijn deze hike ooit af te leggen. Wij dragen het aan als suggestie voor de echte Nederlandse berggeiten onder ons en houden onszelf aanbevolen als metgezel of last (maar net hoe je het zelf wilt zien). 

En dan … Noorwegen. 

‘Noorwegen, met één band over de grens gerold, verpletter je meteen. Je biedt duidelijk verschil (ten opzichte van je buurland Zweden), en dat niet alleen in wegdek, maar ook in natuur. We vinden je ruiger, bestroomd door vollere wateren, tegelijkertijd bedekt met meer steen. Het groen van je gras is feller dan wij hiervoor mogelijk achten. Uwe ‘cosy’ ogende behuizing is eveneens van hout maar in meer kleuren dan rood en bijvoorbeeld ook blauw, wit, eigenlijk elke kleur, behalve het grauwe, komt voor.’

We vervolgen onze route verder naar de Lofoten, wijken eerst nog af naar een schiereilanden Hinnøya en Langøya, die net voor de Lofoten liggen maar dan op de kaart net wat hoger. Op Hinnøya hebben we in Strand genoten van het uitzicht op zee (toepasselijk) en de knusse verlichting in de stad Sortland aan de overkant. Het uitzicht werd aangevuld met drie uit Sudan komende zeer vriendelijke vissers die de één na de andere makreel en kabeljauw aan de haak sloegen. Ze hielden vol tot één uur ‘s nachts om vervolgens hun score thuis direct te grillen. Léons interesse werd beloond met twee makrelen en één grote en vier kleine kabeljauws om het (vissers)feest compleet te maken. We kregen het bescheiden vermoeden dat vis vangen hier minder geduld vraagt maar dat hielden we nog even voor onszelf. Soms werkt uitspreken tegen, zoiets. 

Volgende dag hebben we ons op advies van de local taxi driver en vishengelverkoper in Sortland af laten ‘driven’ naar Nyksund, een oud vissersdorp op de noordelijke punt van het eiland Langøya. De weg naar dit dorp toe, met op rechts scherpe rotsen en links oneindige zee, is adembenemend; eenmaal in het dorp zelf waan je je in een schilderij. Eerder is het vanwege zijn afgelegenheid verlaten om later vanwege zijn schoonheid weer opgebouwd te worden. Er wonen nu twintig mensen die allen in de ban zijn van, hebben we ons laten vertellen, voornamelijk de kleuren die de winter met haar korte dagen achterlaat. Onze interesse in de Lofoten en omgeving, in winter dan wel zomer, groeit.

Na een korte uitstap in Langøya en Hinnøya zijn de Lofoten nu echt aan de beurt. Met toch wel verwachtingen leken deze letterlijk in het water te vallen. We begrepen tegelijkertijd waarom alles zo groen was. Het regende, en dat eigenlijk al drie dagen. Met een temperatuur van onder de 10 graden is het extra uitdagend warm te blijven. Van onze jerrycandouche word je warm, meestal, maar dan wel pas achteraf. Toegegeven aan de op dat moment afspelende realiteit dat wij de grandioze bergen en de wolkendans hieromheen in maximale graad zouden moeten gaan waarderen en op deze manier, in onze bus, van de Lofoten zouden moeten gaan genieten, was het ook (meer dan) prima zo. Want we waren door de bergen en de azuurblauwe zee toch wel impressed. In grote mate zelfs. Absoluut.

Maar: winkelen kan altijd en bleek in Coop in vissersdorp Stamsund leuker dan waar dan ook. Het bracht ons namelijk meer dan de inhoud van ons winkelmandje. Tim, Hollander en sinds 7 jaar woonachtig in Stamsund, schoot ons aan voor een small talk. De small talk werd een lange klets die uiteindelijk uitliep in een lange stay in zijn tuin en handjevol gouden ervaringen.

In het gezelschap van Tim vingen we aan en sloten we af met surfen in Unstad. De golven waren perfect en gedurende onze laatste ervaring zelfs hoog. Het is uniek om in een omgeving als deze, tussen bergtoppen in azuurblauwe zee, hier en daar een golf te nemen. De golven oriënteren zich overzichtelijk en glijden wild maar vriendelijk de tropische ogende baai binnen. De witte schuimkoppen zijn fors maar lachen het azuurblauw van het water toe als ze naar beneden buigen. En ertussen wij, af en toe er op, dan weer er in, soms gespoeld. Koud van buiten door regen en kou maar warm van binnen door kick, adrenaline en geluk (denken we). Cool!

Tim woont in een Rorbu, een naam voor een traditioneel vissershuisje. Kenmerkend aan deze huisjes is dat deze half op land en half op poten (steunend op de zeebodem) zijn gebouwd. Om deze reden is het water naast het huis diep zodat een vissersboot gemakkelijk aan kan meren. De rorbu van Tim is een echte en dat betekent goed aangekleed: zeilboot, sauna, terras, rookoven, een tuin voor onze bus en zijn eigen oude gave groene Volvo, ontbreken niet. Tevens het water waarin makrelen, kabeljauw en andere vreemde vogels of vissen zwemmen.

We hebben meerdere dagen bij Tim in de tuin gestaan en genoten van alles wat ons is laten zien, laten proeven en alles wat ons is geadviseerd. Mijlpalen in de Lofoten die mede dankzij Tim en goede vriendin Claudia (aka gekke Duitser) zijn behaald:

  • Anouk vangt haar eerste grote vissen waaronder markrelen en kabeljauw. Léon mag nog altijd het (vuile) werk dat volgt opknappen inclusief ombrengen en schoonmaken.
  • Léon vindt de eerste eetbare paddestoelen, cantharellen.
  • Léon en Anouk vinden in totaal 700 gram aan cloudberries, ofwel Hjutron (Zweeds) of Multer (Noors), één pot nat. Ook meerdere potten vol.
  • De eerste golven zijn gepakt.
  • De eerste toppen zijn beklommen, waaronder Steinetinden op 509 meter. Leon is back in hiking, helemaal toppie!
  • Gevangen makrelen zijn zelf gerookt.
  • Het kwik daalt naar onder de 10 graden Celsius. De sauna van Tim biedt verzachting.
  • Léon verjaart naar de leeftijd van 28.
  • Léon heeft zijn eerste boek uit, en wel de Alchemist. Dubbel dank, in hoogst eigen persoon, aan de eigenaar (Boon, hij mag nu echt terug).
  • De drone is voor het eerst van huis gevlogen. Het terugvinden bracht ons een middelzware wandeling kriskras door het moeras.

En misschien wel het allerbelangrijkste:

  • Léon en Anouk hebben de rust gevonden en zijn voor het eerst langer dan twee nachten op dezelfde plek blijven staan.
We realiseren ons dat de Lofoten zonder Tim een waarschijnlijk een andere ervaring zou zijn geweest en zijn gelukkig dat we hem tegen zijn gekomen. Al is het alleen maar om te worden blootgesteld aan zijn gastvrij- en vriendelijkheid. Van zulke kennismakingen kan je niet anders dan blij worden. Intens.

Op dit moment zijn onderweg naar de boot die van Svolvaer (op de Lofoten) zal vertrekken naar het vasteland van Noorwegen. Tijdens onze rit zien we continu veranderende vergezichten. Vergezichten waarin ten minste acht kleuren blauw te onderscheiden zijn, in lucht, water en in de verre verte van de bergen op het vasteland dat zich tegen de horizon afspiegelt. Het beeld is o zo strak: het is duidelijk zichtbaar waar het regent en waar de zon zich laat zien, namelijk daar waar het geel zich met blauw vermengt en tevens het blauw verdringt. En in één van deze kleuren blauw doemen bergen van dichterbij, om ons heen, op; de puntige toppen in het luchtdek stekend zodanig dat de lucht zou moeten splijten. Maar de lucht, kleuren, het licht splijt niet. Ongelofelijk, we worden hier voor de gek gehouden, en dat niet een heel klein beetje. Want wat is het hier mooi. Woorden schieten te kort dus kom zelf eens kijken. Je zal er maar wonen. Groot gelijk wat dat betreft, Tim.

Met een lege gastank, temperaturen van rond de 10 graden Celsius en het verlaten van natuur op niveau, lachen vanaf nu misschien wel nieuwe uitdagingen ons toe. Onze eerste nieuwe bestemming betreft Skutvik, aan de overkant op het vaste land van Noorwegen. De naam doet ergens ‘spacend’ klinken; of het ook zo doet ogen gaan we ontdekken. Nou let’s go then .. 

to infinity .. and beyond! 

 

Tot snel weer, liefs,

Léon en Anouk.