Selecteer een pagina

#4 Ontmoetingen .. en bergen

‘Ho, ho, stop, do not eat, do not eat, please!’ – the botanical lady, who saved Léon’s live (Jokkmokk)
Afgelopen week stonden we een nacht in Jokkmokk nabij een vriendelijk meer, kunstwerken van Sami’s (traditioneel volk) en de Fjällträdgården. The Fjällträd botanical garden is wat men noemt een alpine garden, dus waar allerlei gewassen die in de Zweedse bergen voorkomen te bewonderen zijn. Met gepaste voorzichtigheid hebben we tot nu toe al een en ander aan bessen en planten ontdekt, en dan is natuurlijk vooral interessant: wat kunnen we eten en wat niet. Van dit laatste soort kregen we onze beste les in deze alpine garden van bovengenoemde lady die ons met haar geroep en fysieke aanstalten behoedde voor het gevaar van een onschuldig ogende maar wrede rode bes (Tibast). Het was bijzonder dat zij van veraf onze bezigheden bij deze plant opmerkte. 

Haar rennen zwakte later af tot het vol trots paraderen langs eetbare dan wel toxische bessen en gewassen. Haar geroep zette zich om in een gepassioneerd praten hierover; ook kwam de bosbrand die omgeving recent had ondergaan aan bod. Mooi om te horen was hoe erg zij, en klaarblijkelijk Zweden in het algemeen, de hulp van andere landen bij deze branden waardeerde en absoluut pro-Europa leek. Veel geleerd dus van de botanical lady, ‘tack’ hiervoor.

‘These orange-red berries are Hjotron (cloudberries), lovely and healthy (for the stomach), find them in the swamp’ – just a local wanderer (Åre)
Even eerder in omgeving Åre maakten wij dankzij just a local wanderer kennis met Hjotron (cloudberries), de lokale bijzondere vrucht waar we over hoorden en lazen, maar tot op dit moment niet wisten waar we deze moesten zoeken en überhaupt waarnaar we moesten zoeken. Zij nam ons mee in onze ontdekking van Hjotron door ze te laten zien, te laten proeven en ons plekken te wijzen waar deze bessen groeien. Dankzij haar hulp hebben we al vele Hjotron gevonden in de buurt van moerasgebied en deze verwerkt in ontbijt, tussendoortje en misschien wel jam. Wij voelen ons dus, jullie begrijpen wel, ongelofelijk fit, thank you, thank you so much, hiervoor.

‘This little concerns a, I think, trout, .. do .. you have some food already?’ – the Finnish non-fisherman but talented catcher (Åre)
Tot nog toe betreft onze beste visvangst een kleine forel, gevangen in het meer Vassjön. In Åre leerden we een Zweeds maar ook Fins gebloed stel kennen die zeer succesvol bleek in de visvangst waar dan ook. In de gezamenlijk bestede uren hebben we naast het onderwerp vis van alles besproken over specialiteiten van Are (Fran med Hjotron); de verschillen tussen Zweden en Noorwegen enzovoort. Noorwegen heeft mooiere bossen maar is duurder dan Zweden waardoor meer en meer Noren naar Zweden verplaatsen. In het Noorden van Zweden is het gemakkelijker visvangen en blijkt vooral ‘redfish’ (roodbaars?) om je vingers bij af te likken. Het gebied ter hoogte van de Lofoten maar dan in Zweden schijnt een walhalla te zijn voor het vangen van deze. Betreffende omgeving zou beschikken over een groot meer, door bos omringd, niet bereikbaar voor grootformaat campers. De naam is strikt geheim, eventuele uitlek naar massatoerisme is immers besmettend voor het vertier van de redfish. Indien een van onze lezers een gok wil wagen of misschien wel weet welk meer het betreft? U roept, en wij draaien. Onze bus die kant op.

Als klap op de vuurpijl kregen we een door hun gevangen en schoongemaakte forel mee naar huis. Eentje die meer en meer smaakt zoals een goede forel hoort te smaken. Steeds meer vlees. En dan van vis.

‘You need fire? We do have two lighters, take one of mine’ – charming German seniorcouple (Dorotea)         
Op een regenachtige dag in Dorotea kwamen we tijdens onze lunch (met homemade kippensoep) een Duits camperstel tegen die ons hielp aan lijm om de nodige reparaties in onze bus te verrichten. Bijgesloten zat een rondleiding in hun mobiele onderdak, jarenlange avonturen en een invitatie tot koek en koffie. Op de vraag naar vuur van een andere inmiddels aangewaaide camperaar reageerde het stel enthousiast door binnen enkele seconden een mooie gasaansteker tevoorschijn te toveren. Voor frequenter gebruik, want de ietwat vrij ogende camperaar met een nog niet aangestoken joint tussen zijn lippen mocht hem houden. Besonder freundlich van dit koppel wenn Sie es uns frägt!

‘Please sit down and study the mountain maps, you want coffee?’ – hostes VVV (Jokkmokk)
De gastvrouw van de VVV in Jokkmokk stond ons uitgebreid te woord over cultuur en bezienswaardigheden in Jokkmokk zelf en natuurparken die wij zouden willen gaan bezoeken. Maps, verhalen en adviezen werden uit de kast getrokken ondanks de wachtrij die de gehele VVV op een gegeven moment vulde. Na een moeizaam toelaten de wachtenden tussendoor te woord te staan, keerde ze bij ons terug en vervolgde de dialoog.    

Mede dankzij haar hebben we de nieuwe kerk van Jokkmokk, kunstwerken van Sami’s en de Fjällträdgården aangedaan. We hebben zelfs nieuw koffie-gerei, echte ‘Jokkmokjes’, aan kunnen schaffen in een door haar geadviseerde authentieke handicraft shop.

Natuurpark Stora Sjöfallet
Het is ook dus dankzij deze laatste gene dat wij onze weg naar national park Stora Sjofallet hebben weten te vinden. Stora Sjöfallet is onderdeel van Laponia, een gebied waar meerdere nationale parken onderdeel van zijn. Kenmerkend voor deze parken zijn de meren, watervallen, rendieren, maar vooral bergen. Het zijn er slechts enkele waarvan de toppen boven de 2000m reiken, maar ze zijn, we kunnen toch wel zeggen, wonderschoon. De kleuren die het gebied weerkaatst zijn adembenemend, iets wat wij niet eerder elders hebben gezien. Het water is zuiver maar ook best koud, net zoals de buitentemperatuur. Desondanks, trouw aan onze routine, hebben we voor onze wassing beide ochtenden in het water gedoken. We hebben immers een eer van de (Nederlandse) camperaar die dagelijks in het water zwemt hoog te houden. Dat schijnt men wel eens te doen namelijk. De slechte toegankelijkheid van het gebied (een groot deel is slechts ter voet, per ferry, sneeuwscooter, husky-slee of per heli bereikbaar) draagt nog meer bij aan de magie die deze omgeving over zich draagt. Wij hebben hier zowel zon als regen gezien, een dagdeel gehiket, twee nachten doorgebracht en vervolgens de bestemming uitgezwaaid met het gevoel ooit nog eens terug te komen. Misschien heel snel of misschien wel in de winter wanneer alles wit en be-ijst is en zo hier en daar besneeuwscooterd wordt. Grazende rendieren die worden gedreven door Sami’s die in kuddes over het ijs marcheren. Zoiets. Een gedachte, en dat in combinatie met de vriendelijke passanten die we tegen zijn gekomen, om stil van te worden. Zodoende, tot de volgende keer. Uiteraard:

 

lots of .. waardering voor jullie leuke reacties, liefs,

Léon en Anouk.